1/10/2007 - ÖZLEMLERİME ENGEL OLAMADIM
Her şey unutulur sen unutulmazsın,
Bir gemi geçer bir sigara içerim unutamam seni.
Eylül olur yapraklar sararır içim daralır akılıma gelirsin unutmam seni,
Unutamam içime bıraktığın izleri.
Yorgunluğuyla yokluğunun başımı koyduğum yastığı, gözlerime bakınca içime bıraktığın ferahlığı.
Her şey unutulurda bir sen unutulmazsın, bir parçasısın sanki benliğimin koparılamazsın.
Zaman gider, biter bir ömür ayrılamam hayallerinden, özleminle doluyumdur vazgeçemem gözlerinden.
Herşey gelir geçer, hayat zamanı sana biçer sebebi olursun durgun hallerimin, yokolan gençliğimin.
Bir bulut gibi geçip gidersin gökyüzünden bense bakarım ardından haykırırım gitme diye ama sen hep dökersin gözyaşlarını kalbime, gömülürüm sensiz çehrelere.
Bir gülüşünle başlar gün, gözyaşlarından yarattığım parmaklıklara esir olur söyleyemem içimdeki varlığını.
Hep varsındır da bir ben göremem gözlerimle maddesel varlığını. Düşlerimden düşerim içim ezilir ben yok olurum.
İşte böyle bir şey senden vazgeçememek, bağlı kalmak her an seni düşünmek, her Allah’ın gecesi tutsağı olmak kokunun, bir bakışının.
Oysa ne kadar uzaksın kim bilir, hangi ölçü birimi değer biçer aramızdaki mesafeye, mesafelere.
Enli, senli geçmişlerimden nasıl vazgeçemezsem, öyle geçemem düşlerinden, senden, seni sen yapan her zerrenden vazgeçemem (Ufuk COŞKUN)
|
